پسر خانواده در مهرماه امسال بر سر ارثیه آینده اش پدر را با چاقو به قتل می رساند و جسدش را در حیاط خانه دفن می نماید. به همه می گویند که پدر خانه را ترک کرده و به مقصد نامعلومی رفته است. بعد از چند ماه در هفته گذشته با پیگیری خواهر مقتول راز خونین جنایت فاش می شود . پسر اکنون در زندان کاشمر است. اوضاع در این دیار نابسامانتر از آن است که توقع گوش شنوایی داشته باشیم. در دیار کوتوله ها معیار قد شاه کوتوله ها است. کار از عصاکشی گذشته است. بزه و جنایت عجیب در خانواده ها لانه گزیده است. مگر چقدر نفس کش دارد این دیار که اینگونه نفسها بریده می شود. رها کنید ای گنده دماغها این تفرعن و خودبینی و خود محوری را که این جغد شوم بر سریر لانه شما هم خواهد نشست. دیگر مرگ برای همسایه حق نیست. انبوه محرومان و فراموش شدگان و گرسنگان شهر ها و روستاهای این دیار غمزده و ویرانه و نا آباد در خانه خود نیز به تیغ بلا دچار می شوند. بس کنید سرمه کشیدن بر این چشم نابینا را که روزگار نامطابق ساکنان این دیار بلازده امانشان را سخت بریده است.

نتایج انتخابات شوراهای محلی در دیار ترشیز از چند منظر قابل تحلیل است. در جلسه ای تعدادی از دوستان از من خواستند که تحلیل خود را در این زمینه ارائه دهم. دو ساعتی برایشان صحبت کردم و ماحصل و خلاصه آن جلسه به شرح زیر می باشد:

- سه جریان عمده انتخابات این دوره را تحت تاثیر قرار دادند:

الف - جریان سنتگرا : این جریان برای اولین بار در تاریخ سیاسی منطقه بطور فعال و با سرمایه گزاری کافی وارد عرصه رقابت گردید. در انتخابات قبلی این جریان با احتیاط بسیار از رونمایی و ابراز وجود خودداری می نمود. علت این رفتار در گذشته نگرانی صاحبان سرمایه و امکانات که عمدتا" به این طیف تعلق دارند از رودررویی با عمله رسمی قدرت تلقی می گردد. این افراد همیشه در گذشته در سایه عمل می نمودند و از هرگونه رودررویی اجتناب به عمل می آوردند. نهایت تعامل سیاسی این جریان لاس زدن با عمله قدرت در جهت تثبیت حضور اقتصادی خود در منطقه بوده است. با کنار کشیدن این بخش از مداخله سیاسی گروهی از مردم نیز به تبعیت ایشان رفتاری منفعلانه در انتخابات از خود نشان می دادند. رفتارهای انتخاباتی مردمان این دیار ......

عجب روزی بود امروز. از دوستی سراغ دوست دیگری را گرفتم . ناگفته نماند هم این دوست و هم آن دوست  درجه علمی بسیار بالایی دارند و در حرفه خود یلی بی مانندند. گفت که ماه پیش طریق مهاجرت در پیش گرفت و به کشوری دیگر هم برای زندگی و هم برای کار کوچ نمود. ابراز تاسفم را که شنید دست در جیبش نمود . چند برگه و پاسپورت و بلیطهایش را نشان داد و بی مقدمه گفت اینها را ببین. نمی خواهم برنجانمت اما من هم رفتنی هستم. دعوتنامه اش را دیدم . از استرالیا بود. از او خواسته بودند در دانشگاهی در آن دیار به تدریس بپردازد. گفت تو هم اگر جای من بودی می پذیرفتی. یک سوم اینجا ساعت تدریس دارم و پنج برابر حقوقم می دهند البته با خانه ای با تمام وسایل و امکانات. به اینجا که رسید زبان را با سرعت بیشتری در کام به گردش در آورد: فلانی و فلانی هم رفتند ! مسلسل وار اسامی زیادی را به زبان آورد. بیشترشان را می شناختم. همه صاحب نام و نخبه. دانشگاهها عجیب دارد خالی می شود از استاد. البته آنهایی که سرشان به تنشان بیرزد. فرصت های زیادی در این چند ساله برای رفتن داشته ام اما رشته هایی نامرئی آدم را نگه می دارد. چند روز پیش مقاله ای خواندم در خصوص ذخیره ژنتیکی جوامع. پدیده کوچ نخبگان بتدریج جامعه را از ژنهای قوی خالی می سازد. این رخداد محرومیت صفات برتر را تشدید می سازد و نسلهای بعدی از بسیاری صفات عالی و ممتاز محروم خواهند شد. عجب روزی بود امروز ! 

به اقتضای حرفه ام موارد زیادی از خودکشی را دیده ام و با بیشمار کسانی که اقدام به خودکشی ناموفق کرده اند  صحبت نموده ام. در جریان وبگردی ام به وبلاگی برخورد نمودم که صاحبش هفته پیش خودش را از قید زندگی آزاد ساخته بود. جوانی  ایرانی که در پاریس دانشجوی دندانپزشکی بوده و سرگذشتی تلخ از گذشته با خود یدک می کشیده است. نوشته هایش لطافت عجیبی دارد و آخرین مطلبش چه ظریف و پر احساس می نماید. نوع اقدامش حداقل برای اینجانب بعنوان یک متخصص روانشناسی عجیب و قابل مطالعه است.اینجا را کلیک کنید

  RSS