ترور بی نظیر بوتو آنچنان پیچیده و حسابگرانه طراحی شده است که تصور من بر این است تا سالیانی دیگر نتوان از مسببان و بانیان آن نشانی یافت. نتیجه این اقدام برای دو جریان اهمیت عالی به دنبال خواهد داشت. جمهوریخواهان آمریکا که در بحران رشد می نمایند با بزرگ ساختن خطر تروریسم اذهان وحشت زده آمریکائیان را دوباره به سوی خود جلب خواهند نمود. القاعده متهم سنتی اینگونه رخدادها یازده سپتامبر را به یاد مردم ینگه دنیا آورده و تلنگری دیگر از آینده ای پر درد و رنج را به اذهان آنان خواهد زد. به جرئت می توان امیدوار بود که جمهوریخواهان در امریکا نفسی تازه برای حیات و ماندگاری با این ترور یافته اند. جریان دوم نظامیان حاکم بر پاکستان اند که خطری بس سهمگین را با مرگ بوتو از کنار گوش خود گذراندند. هفته پیش بوتو علنا" خواستار کناره گیری مشرف از قدرت شده بود. به هر صورت مرگ بوتو ضربه جدی بر تندروهای افراطی بود که مقابله با بوتو با شعارهای دموکراسی خواهانه اش برایشان به مراتب راحت تر بود تا له شدن در زیر چکمه های نظامیان به رهبری مشرف.
دروغ همانند آفتی مسری مزرعه زندگی ما را آلوده ساخته است. راستی چرا دروغ تا بدین حد در زندگی و مراودات ما اینگونه ریشه دوانده است؟ همه به هم دروغ می گوئیم و جالبتر اینکه خودمان هم خوب می دانیم که به هم دروغ می گوئیم چون خود نیز دروغگوئیم و برچند و چون و نحوه اش مسلطیم. جنبه روانشناختی اش این است که دروغ ریشه در ترس و هراس دارد. می ترسیم با راستگوئی منفعتی را از دست دهیم یا آزار و محرومیتی را تجربه کنیم. دروغ مکانیسم محافظتی دارد. مانعی در برابر بازخواست یا هجوم دیگران به ما میشود و تمامیت ظاهری هستی ما به تایید دیگران می رسد. نمی دانم چه حکمتی در سخن داریوش بزرگ نهفته است که از اهورا مزدا می خواهد کشور او را از دروغ و خشکسالی محفوظ بدارد؟!!
طالبانی رئیس جمهور عراق در سخنانی غیر منتظره قرارداد 1975 الجزایر را ملغی اعلام نمود. اگر به خاطر داشته باشید جنگ بی سرانجام عراق و ایران نیز با پاره ساختن قرارداد الجزایر از سوی صدام آغاز گردید. دریای خزر و سهم سیزده درصدی ایران از آن بجای پنجاه درصد همیشگی و امارات و  رویای دست یابی بر جزایر سه گانه و فارس زدایی از خلیج عربی !! و تهدیدهای بسیار جدی شیوخ عرب که حاکی از ترس شدید آنان است و تزلزل در مرزهای کردستان و بلوچستان و نداهای فرقه گرایی در اقصی نقاط ایران. ایران لقمه لذیذی است که نه پوتین و نه بوش حتی برای لحظه ای فارغ از فکر قورت دادنش نیستند. می گویند در سفر اخیر پوتین به ایران از وی قول حمایت همه جانبه خواسته بودند و جواب او چنین بود : من فقط در کودکی به مادرم قول می دادم !!!

  RSS