کودکان غنچه های نشکفته ای هستند که شکوفایی آنان نیاز به تمهیدات و مقدمات فراوانی دارد. در پژوهشهایی که در منطقه کاشمر در خصوص وضعیت کودکان داشته ایم مقوله کودک آزاری بخش مهمی از آسیبها و بیماریها و ناهنجاریهای روانی و عاطفی را در کود کان ایجاد نموده است. دامنه کودک آزاری در این منطقه بسیار گسترده تر از آن می باشد که در ظاهر می نماید و در برگیرنده علل متنوع و گوناگون می باشد.

متاسفانه به دلیل نبود موسسات و مراکز پیشگیری از کودک آزاری در این منطقه و نبود قوانین مناسب برای مبارزه با این پدیده و همچنین رواج این جریان به عنوان بخشی از فرهنگ تعلیمی و تربیتی کودکان و ناآگاهی و ناآشنایی از شیوه های مناسب رفتار با کودکان و غفلت از عوارض کودک آزاری شیوع بالایی از این مشکل در این دیار به چشم می آید. در یافته هایی که در طی چند سال بررسی مستمر در این زمینه در این منطقه داشته ایم به این نتیجه رسیده ایم که مهمترین زمینه کودک آزاری چهارچوب سنتی و اولیه فرهنگی و اجنماعی می باشد. بر اساس این چهارچوبها رفتارهایی توسط والدین بعنوان هنجار پذیرفته شده که به آنها اجازه می دهد از رفتارهای نامناسب و متکی بر هیجان برای ایجاد تغییرات  در رفتار فرزندانشان استفاده نمایند. چنین رفتارهایی متکی بر ساختار اقتدار طلبانه و فرد محور و یکجانبه درون خانوادگی است که اساس و مبنای فرهنگی دارد.

در رابطه با کودکان کارکرد این فرهنگ بصورت بزرگ انگاری و حذف جریان کودکی است. کودکان از همان ابتدا همپای بزرگسالان در مزرعه کار می کنند و تکالیف سختی را که مختص والدین و افراد بالغ است را انجام می دهند و به ناچار فراغت دوران کودکی را که لازمه طبیعی رشد آنان است را تجربه نمی کنند. این کودکان در اصل قربانی تصورات بزرگ انگارانه والدین خود می گردند. چنین رویدادی در عرصه کودک آزاری از اهمیت زیادی برخوردار است. رواج و شدت این نوع از کودک آزاری در روستاها بیشتر می باشد.  

یکی دیگر از اشکال کودک آازاری انعکاس روانی و شخصیتی مشکلات والدین بر کودکان به شکل ابراز پرخاشگری و تنبیه بدنی می باشد. والدین بیمار تعارضات و مشکلات روانی و رفتاری خود را در فضای خانواده در رابطه با دیگر اعضا خانواده آن تکرار می کنند.عوامل تشدید کننده این حالات نظیر فقر اقتصادی ، مشکلات زناشویی و خانوادگی ،بحرانهای اقتصادی و عدم ثبات اجتماعی  و تزلزل در روابط بین فردی مردمان منطقه و همچنین عوارض دوران گذار از سنت و تغییرات جمعیتی و مهاجرت به صعود نرخ آسیبهای روانی و رفتاری در محیط خانواده منجر گردیده و در نهایت به شکلی مستقیم کودکان را مورد حمله قرار می دهد.

ممانعت از تحصیل کودکان به دلایل اقتصادی یا سنتی و بخصوص در رابطه با دختران یکی دیگر از اشکال کودک آزاری در این منطقه به حساب می آید که متاسفانه از شیوع بالایی نیز برخوردار می باشد. این آسیب در روستاها و خانواده های شهری دارای پایگاه اجتماعی پایین نمود بالایی دارد. در اذهان بعضی از خانواده ها این طرز تفکر غلط و تبعیض آمیز جریان دارد که به دختران به چشم موجوداتی اضافی نگاه می شود که باید هر چه زودتر آنها را از سر باز کرد و در اولین فرصت به خانه شوهر فرستاده شوند. ازدواجهای زودرس که عوارض آن تا پایان عمر دامنگیر زنان مبتلا می گردد بعنوان یکی دیگر از نشانه های کودک آزاری به حساب می آید که رواج نسبتا" بالایی نیز دارد.سیستم مردسالارانه هنوز زهر خود را بر کام هستی کودکان و بویژه دخترکان این دیار وارد می سازد و قربانیان زیادی به جا می گذارد.

سلامت و بیماری یک جامعه به عوامل گوناگونی بستگی دارد که از همه مهمتر پرداختن به نیازهای کودکان و پرورش نسلی برخوردار و متکی به نفس  و به دور از هرگونه احساس حقارت و ناتوانی است. تشکیل انجمنها و مراکز فرهنگی مردمی ، تاسیس نهادهای حمایت از کودکان ، ترویج  و تشویق مردم به آگاهی بیشتر در فضایی آزاد و پویا ، حذف نگرشهای شوم و مذموم فرهنگی از طریق آموزش ، آماده سازی امکانات لازم برای غنی سازی اوقات فراغت کودکان ، نگاه باز و کل نگر و تخصص اندیش و فاقد تعصبات باندی و جناحی و سود محورانه نسبت به نیازها و خواستهای کودکان و ایجاد فضایی همراه با همفکری  و تلاش و دلسوزی می توان اوضاع را به نفع کودکان تغییر داده و شرایط اسفبار کنونی را تلطیف و درمان بخشد.

  RSS